पुणेरी चपराक !!

पुणेरी चपराक !!
काही वेळेला " खोडी " काढायचं मनात नसतं . पण ग्राहकानं अनाठायी शंका विचारुन बेजार केलं तर " इरसाल पुणेरीउत्तराची " चपराक बसते . उदा .
शिट्टीवर सुरेल गाणं सादर करणारा मित्रवर्य अप्पा कुलकर्णी मुळात महाराष्ट्र बँकेत होता . त्याच्या बँकेसमोरचा रस्ता फक्त ओलांडायचा अवकाश , समोरच आणखी एक सहकारी बँक होती . तिथलाच " चेक " घेऊन आपल्यामहाराष्ट्र बँकेतल्या खात्यात भरण्यासाठी ग्राहक महाशय आले . नेमकं काउंटरवरच्या अप्पाला त्यांनी विचारलं . " कॅश कधी होईल ?"
अप्पा म्हणाला , " उद्या बँकेला सुट्टी आहे , परवा होईल ."
ग्राहाकानं विचारलं , " का पण ? समोरच्या बँकेचा तर चेक आहे . वेळ लागतोच कसा ?"
" अहो . उद्या सुट्टी आहे ...".. अप्पाचा नम्रपणा अद्याप सुटला नव्हता !
" पण समोरच तर बँक आहे ...." ग्राहक हेका सोडेना .
मग खट्याळ अप्पाला राहवेना . तो म्हणाला , " काका , काय आहे , केवळ रस्ता ओलांडल्यावरच्या बँकेचा चेक आहे म्हणुन लगेचच कॅश होतो असं नसतं . प्रोसिजर असते ... असं बघा ."
" काही सांगु नका , प्रोसिजर - बिसिजर !"
" ऐका तर काका ... वैकुंठ, स्मशानभुमीच्या दारातच .. समजा तुम्ही गेलात म्हणजे मेलात तर दारातच गेले म्हणुन सरणावर चढवतील का ? आधी ससुनला नेतील ... चेक करतील .. घरी नेतील .. हार घालतील .. म्रुत्यु पास काढतील .. मग वैकुंठकडे ..!!"
" कळलं ..!" फणकारत ग्राहक महाशय निघुन गेले। अशा इरसाल प्रश्नोत्तरामुळे किंवा " न " विचारता केलेल्या - नोंदविलेल्या प्रक्रियेमुळेच पुण्याचा जिवंतपणा टिकुन आहे ... पूणं कधी ' डल ' होत नाही ..!

Working in an IT company

After lots of meet ups with my non-IT friends, relatives, strangers, rickshaw wallahs, etc




Myth #1: If you are not in the biggies... u are a loser


Auntyji : "Beta, kaunsa tent?"


Me: "Persistent! Aunty I work in Persistent. "


Aunty: "Tumko Info*** mein nahi mila kya?" (in short: "tum second grade gadha lagte ho")





Then I have to make efforts to tell them how I actually work for a much better company. In case the opposite person is technologically sane then I give him some product development 'funda' (arrogance).



Myth #2: If you haven’t been onsite ...u are a loser


Uncle: "Tum do saal se IT company mein kaam kar rahe ho na?"


Me: (tightening my collar..head high) "Haan uncle ......bas ....."


Uncle: "Tum videsh nahi gaye?"


Me: "Nahi uncle project mein requirement nahi hai onsite kaa"


Uncle: "Lekin woh bunty ko toh maanna padegaa.... engg mein 2nd class milaa...fir bhi usne jamke mehnat ki aur usse company ne USA bheja!"



Aaaha! thats the problem. People think that only the smarty pants are sent on site while the loser ones are the people left behind in India. So the assumption is that if you haven't been on site then you don't work hard nor you have any sincerity and ... ok that's enough for now.

 Myth #3: You can fix any computer..and calculator and may be clocks too


Most of the computer engineers around must have at east once gone to a friend's place only to fix his /her comp. The task can be from installing a software (next..next.. finish) to fixing a computer which gives electric shocks when its metal areas are touched.

 Myth #4: You have lots of money


Once I met up with my friends from school ...from various fields. I just


mentioned that it is such a pain to go to office nowadays and said that


I wanted to buy a car.


Friend1: "what problem do u have man .. u are an IT waala"


Friend2: "Tu toh Honda CRV le saktaa hai"


Me: "CRV!! aabey CRV kyaa mere pass VCR lene ka paisa nahi hai"


Even after 5 minutes of convincing them weren't getting convinced.



Myth #5: One more thing which oldies say : “ Now you work in such a big company , you are settled , you should marry now !! “ OMG this salary is not enough for one poor soul.. how to handle two ???



Myth #6: In Diwali…u get questions like……”Are you gonna get a bonus this Diwali…..??” And when we reply in the negative…..they seem so surprised…!!!!!!!



Myth #7: A common issue that I have seen:


When I tell anybody that I work with Infosys, many times I get a reply “My son/daughter/relative Mr/Ms XXX also works with Infosys. You must be knowing him/her” and if I answer in the negative, they feel disappointed (sometimes even angry with me).

How to explain to them that there are around 1,00,000 employees in my company forget about knowing everybody in the company. L LoLzzzzzzzzzzzzz…..

Add ons:


#How many times do you face this question


“What does your company make…???”

#My elder sis too was in Infy. Once a cousin of mine(who must have been 7 or 8 at that time) who was visiting us saw her writing something with an Infosys Pen(that cardboard body wala). Later, when someone asked him where his cousin works, he said “Ek Pen banane wali company mein. Par lagta hai zyada chalta nahi, kabhi naam hi nahi suna”…

जर तू परत नापास झालास तर माला बाबा म्हणू नकोस

वडिल :- जर तू परत नापास झालास तर माला बाबा म्हणू नकोस....


काही दिवसानंतर...
वडिल :- बाळ. तुजा रिझल्ट काय लागला?
मुलगा :- सोड ना यार रमेश, काही विचारू नकोस....

अशी लाथाळी आम्ही जन्मात पाहिली नव्हती

..आणि एके दिवशी कधीही कारणाशिवाय न ओरडणारे ते दोन गाढव निष्कारण ओरडू लागले. एकमेकांना भयंकर लाथाळी करु लागले. चहूबाजूचे लोक धावून आले. 'अशी लाथाळी आम्ही जन्मात पाहिली नव्हती' असे जो तो म्हणू लागला. गाढवीण बुचकळयात पडली. जन्मभर सालसपणाने सेवा करणारे हे गाढव असे का वागताहेत? तिला काही सुचेना. येथे या गाढवांची लाथाळी चाललीच होती. त्या विवंचनेत एके दिवशी संध्याकाळी ती खिन्न मनाने गावातल्या भगिनी-समाजापुढला उकिरडा फुंकीत असताना तिला शेजारच्या कुंभाराची गाढवीण भेटली.

'का, गाढवीणबाई? अशा खिन्न का?'

'काय सांगू बाई तुला? आमच्या जोडीदार गाढवांची हकीकत कळली नाही का तुला?'

'त्या भयंकर लाथाळीची ना?' शेपूट वेळावीत गाढवीण म्हणाली.

'हो!' कुठल्याशा अध्यक्षीणबाईच्या गळयात पडलेला सुकलेला हार खुराने उडवीत पहिली गाढवीण म्हणाली. 'खरं सांगू का तुला?' 'काय?' 'हा लाथाळीचं कारण मला ठाऊक आहे. पण म्हटलं, उगीच दुसऱ्यांच्या भानगडीत आपण का पडा?' 'काय ते?' कानांना नाजुक हिसडा देत गाढवीण म्हणाली. तिच्या काळयाशार नाकपुडया थरथरत होत्या. 'विचारलंस तर सांगते बापडी! परवा काय झालं, मी आणि नाम्या कुंभाराची गाढवीण चरायला निघालो होतो. मी आपली नेहमी इथे भगिनी-समाजापुढे चरायला येते. इथे पुष्कळ अहवाल, भाषणं, प्रसिद्ध महिलांचे संदेश, वगैरे खायला मिळतात. आणि मागच्या खेपेपासून मला ही वर्तमानपत्रं पचेनाशी झाली आहेत. पण नाम्या कुंभाराच्या गाढवीणीनं आग्रह केला म्हणून वाचनालयापुढचा उकिरडा फुंकायला गेले मी! तिथे तुझे ते दोन गाढव आले होते. आणि कुणाला सांगू नकोस, पण दोघांनीही दोन निरनिराळ्या संपादकांची साप्ताहिकं खाल्ली. तेव्हापासून तिथेच त्यांची लाथाळी सुरु झाली... मागे एकदा त्या एका गाढवाने कसला मजूर पुढाऱ्याच्या भाषणाचा कागद खाल्ला होता, तेव्हा तो त्याच्या कुंभारालाच लाथा मारायला लागला होता.

'पण याला उपाय काय बाई?'

'अगं, सोपा आहे. गावात तो सिनेमा आहे ना तिथे नटींची चित्रं छापलेल्या जाहिराती वाटतात. पाच-पाच जाहिराती सकाळ- संध्याकाळ खायला घाल त्यांना. लगेच गप्प होतात की नाही पाहा.' असे म्हणून दुसरी गाढवीण 'महिला आणि क्रांती'तले उरलेले भाषण खाऊ लागली. पहिली गाढवीण सिनेमाच्या रस्त्याने धावू लागली.

'तिच्या धावण्यात एक मुक्त आनंदाचा अटूट आविष्कार होता' असे वाङमयमंदिरापुढे उभा असलेला एक गाढव नंतर कोणालासे सांगत होता.

... अपूर्ण (अभिरुची',मे १९४७ )

"A Wednesday" dialogue - Rephrased for s/w engineers

All of you who have seen the movie  ‘A Wednesday’... will love it...


Project Manager Rathore : kaun ho tum..??? kya pehcan hai tumhari ?

Unkonwn Caller :  Kaun hoon mein...mein vo hu jo aaj committment karne se darta hai, Mein vo hoon jo aaj ghar jaane se darta ha, ye soch ke kahin ghar wale pehchanne se inkar na kar de...

mein vo hoon jo, aaj job change karta hai to sochta hai ki kahin recession mein mujhe company se na nikal de..

mein vo hoon jiski girlfriend usse friday  ko dus bar phone karti hai, "kya kar rahe ho..?? kaam jyada hai..?? thak gaye ho..?? "
mera haal poochne ke liye ya kaam poochne ke liye nahi,  rathore saab... balki vo ye jaanaa chahti hai ki... kahin hamesha ki tarah end moment pe
boss ke bulane pe mein saturdary ki date cancel to nahi kar raha...

mein vo hoon jo breakfast ke time pe dinner karta hai, lunch time pe breakfast karta hai, dinner ke time pe lunch karta hai.. vo bhi time mil jae to...

mein vo hoon jo aksar phasta hain
kabhi Interviews ke sawaal mey phasta hai , kabhi Badi companiyon ke jaal mey phasta hai, kabhi boss  aur client ke bawaal mey fasta hai.

Project office ki bheed  to dekhi hogi aapne rathore saab... us bheed mein se ko bhi chehra chun lijie.. mein vo hoon..

I'm the same old ..STUPID SOFTWARE ENGINEER....

Speech by Chetan Bhagat at Symbiosis

Speech by Chetan Bhagat at Symbiosis

Don’t just have career or academic goals. Set goals to give you a balanced, successful life. I use the word balanced before successful. Balanced means ensuring your health, relationships, mental peace are all in good order.

There is no point of getting a promotion on the day of your breakup. There is no fun in driving a car if your back hurts. Shopping is not enjoyable if your mind is full of tensions.

"Life is one of those races in nursery school where you have to run with a marble in a spoon kept in your mouth. If the marble falls, there is no point coming first. Same is with life where health and relationships are the marble. Your striving is only worth it if there is harmony in your life. Else, you may achieve the success, but this spark, this feeling of being excited and alive, will start to die. ……………….

One thing about nurturing the spark - don't take life seriously. Life is not meant to be taken seriously, as we are really temporary here. We are like a pre-paid card with limited validity. If we are lucky, we may last another 50 years. And 50 years is just 2,500 weekends. Do we really need to get so worked up? …………….

It's ok, bunk a few classes, scoring low in couple of papers, goof up a few interviews, take leave from work, fall in love, little fights with your spouse. We are people, not programmed devices........." :)

"Don't be serious, be sincere."!!

समजा मी तुम्हाला १००० रु. दिले....

मित्र-मैत्रीणींनो

नमस्कार...

काल नवरसरंग कविता महास्पर्धेत ’भय रसात’ पहिला नंबर आला म्हणुन,

बायकोनी १००० रुपये दिले.

लहान मुलासारखा खुष झालो आणि हे हजार रुपये कसे खर्च करायचे त्याची यादी केली.

ही यादी तुम्हाला आवडेल यात शंकाच नाही, 

पण समजा हे हजार रुपये मी तुम्हाला दिले, तर तुम्ही काय कराल ?

विचार करा आणि जरुर कळवा....

माझी यादी......

कुसुमाग्रजांचा एक कवितासंग्रह	रु. १५०
३ गजरे आणि थोडी चाफ्याची फुलं	रु. २५
२० चांदोबा (रद्दीवाल्याने ३ रुपायाला एक, असे दिल्याने...)	रु. ६०
सुमारे १०० पोस्ट्कार्ड - हरवलेल्या मित्रांसाठी	रु. ५०
पुणे दर्शन - तिथल्या प्रवेश शुल्कासह (पुण्यात राहुनही आगाखान पॅलेस बघितलंच नाहीये अजुन )	रु. २००
बॉबीचं पाकीट (तीच ती, लहानपणी बोटात घालुन खायचो ती, पिवळ्या रंगाची )	रु. १०
बर्फाचा गोळा... नव्हे दोन गोळे....	रु. १०
चन्यामन्या बोरं... मग ओघाओघानी चिंचा आणि आवळे	रु. २५
एक बॉलपेन	रु. २०
ओरीगामीचे कागद	रु. ४०
साबणाचे फुगे (३ रुपयाला मिळणारी ही मजा १० रुपयांना कधी झाली कळालचं नाही.)	रु. १०
४ प्लेट पाणीपुरी	रु. ४०
वसंतरावांच्या ’मारवा’ची एक सीडी	रु. १७५
माधुरी दिक्षितचं एक मोठं पोस्टर (ती नेने होण्यापुर्वीचं....)	रु. ६०
लॉटरीचं एक तिकिट - ११ कोटीचं.. (सगळ्या गरजा भागायला निदान इतके तरी हवेच.... !)	रु. १०
एक छोटा ट्रांझीस्टर - फक्त आकाशवाणी साठी	रु. ७५
काही कोरे कागद आणि तेलकट खडुची पेटी	रु. १५
रोज आशेनं बघणा-या, त्या सिग्नलवरच्या पोरासाठी....	रु. १०
एकुण	रु. ९८५

कोण म्हणतं की आज काल हजार रुपायात काही येत नाही ?

खरं तर काय येत नाही हजार रुपयात... ? आणि ह्या पलिकडे घेण्यासारखं तरी काय उरलय... ?

माझ्याकडे तर १५ रुपये अजुन बाकी आहेत......

माझं पाकीट तुमच्या यादीची वाट पाहतय....

खरं तर तुमचंच मन तुमच्या यादीची वाट पाहतय...

जमलं तर थोडा वेळ काढाच ह्यासाठी !

Winners are...

A real story ...A conversation between a Soldier and Software Enggr in Shatabdi Train ..... .....An interesting incident.... ....!

Vivek Pradhan was not a happy man.. He was the Project Manager and still not entitled to air travel.

It was not the prestige he sought, he had tried to reason with the admin person, it was the savings in time.

He opened his case and took out the laptop, determined to put the time to some good use.

'Are you from the software industry sir,' the man beside him was staring appreciatively at the laptop.

Vivek glanced briefly and mumbled in affirmation, handling the laptop now with exaggerated care

and importance as if it were an expensive car.

'You people have brought so much advancement to the country, Sir. Today everything is getting computerized. '

'Thanks,' smiled Vivek, turning around to give the man a look. He always found it difficult to resist appreciation.

'You people always amaze me,' the man continued, 'You sit in an office and write something on a computer

and it does so many big things outside.'

Vivek smiled deprecatingly. Naiveness demanded reasoning not anger.. 'It is not as simple as that, my friend.

It is not just a question of writing a few lines. There is a lot of process that goes behind it.'

'It is complex, very complex.'

'It has to be. No wonder you people are so highly paid,' came the reply.

This was not turning out as Vivek had thought. A hint of belligerence crept into his so far affable, persuasive tone. ' Everyone just sees the money. No one sees the amount of hard work we have to put in. .

 'Let me give you an example. Take this train. The entire railway reservation system is computerized. You can book a train ticket between any two stations from any of the hundreds of computerized booking centres across the country.

Thousands of transactions accessing a single database, at a time concurrently; data integrity, locking, data security.

Do you understand the complexity in designing and coding such a system?'

The man was awestuck; quite like a child at a planetarium.

 'You design and code such things.'

'I used to,' Vivek paused for effect, 'but now I am the Project Manager.'

'Oh!' sighed the man, as if the storm had passed over, 'so your life is easy now.'

This was like the last straw for Vivek. He retorted, 'Oh come on, does life ever get easy as you go up the ladder.

Responsibility only brings more work.

Design and coding! That is the easier part. Now I do not do it, but I am responsible for it and believe me,

that is far more stressful. My job is to get the work done in time and with the highest quality.

To tell you about the pressures, there is the customer at one end, always changing his requirements,

the user at the other, wanting something else, and your boss, always expecting you to have finished it yesterday.'

'My friend,' he concluded triumphantly, 'you don't know what it is to be in the Line of Fire'.

The man sat back in his chair, his eyes closed as if in realization. When he spoke after sometime, it was with

a calm certainty that surprised Vivek.

'I know sir,...... I know what it is to be in the Line of Fire.......'

He was staring blankly, as if no passenger, no train existed, just a vast expanse of time.

'There were 30 of us when we were ordered to capture Point 4875 in the cover of the night.

The enemy was firing from the top.

There was no knowing where the next bullet was going to come from and for whom.

In the morning when we finally hoisted the Tricolour at the top only 4 of us were alive.'

'You are a...?'

'I am Subedar Sushant from the 13 J&K Rifles on duty at Peak 4875 inKargil. They tell me I have completed my term and can opt for a soft assignment.

But, tell me sir, can one give up duty just because it makes life easier.

On the dawn of that capture, one of my colleagues lay injured in the snow, open to enemy fire while we were hiding behind a bunker.

It was my job to go and fetch that soldier to safety.

But my captain sahib refused me permission and went ahead himself.

He said that the first pledge he had taken as a Gentleman Cadet was to put the "Safety and Welfare of the Nation foremost followed by the Safety and Welfare of the Men" he commanded...

....his own personal safety came last, always and every time.'

'He was killed as he shielded and brought that injured soldier into the bunker. Every morning thereafter,

as we stood guard, I could see him taking all those bullets, which were actually meant for me.

I know sir....I know, what it is to be in the Line of Fire.'

Vivek looked at him in disbelief not sure of how to respond. Abruptly, he switched off the laptop. It seemed trivial, even insulting to edit a Word document in the presence of a man for whom valour and duty was a daily part of life; valour and sense of duty which he had so far attributed only to epical heroes. The train slowed down as it pulled into the station, and Subedar Sushant picked up his bags to alight.

'It was nice meeting you sir.'

Vivek fumbled with the handshake.

This hand... had climbed mountains, pressed the trigger, and hoisted the tricolour.

Suddenly, as if by impulse, he stood up at attention and his right hand went up in an impromptu salute.

It was the least he felt he could do for the country.

PS: The incident he narrated during the capture of Peak 4875 is a true-life incident during the Kargil war.

Capt. Batra sacrificed his life while trying to save one of the men he commanded, as victory was within sight.

For this and various other acts of bravery, he was awarded the
Live humbly, there are great people around us, let us learn!



Winners are .....
too busy to be sad,
too positive to be doubtful,
too optimistic to be fearful, and,
too determined to be defeated


It is Wise not to seek a Secret.......and Honest not to Reveal it...

Regards.......
Queeni Arora

The Donkey and the Dog - Corporate Stuff

The Donkey and the Dog

There was once a washer man who had a donkey and a dog. One night when the whole world was sleeping, a thief broke into the house, the washer man was fast asleep too but the donkey and the dog were awake. The dog decided not to bark since the master did not take good care of him and wanted to teach him a lesson.

The donkey got worried and said to the dog that if he doesn't bark, the donkey will have to do something himself. The dog did not change his mind and the donkey started braying loudly.

Hearing the donkey bray, the thief ran away, the master woke up and started beating the donkey for braying in the middle of the night for no reason.


Moral of the story “One must not engage in duties other than his own"
 

Now take a new look at the same story...


The washer man was a well educated man from a premier management institute. He had the fundas of looking at the bigger picture and thinking out of the box. He was convinced that there must be some reason for the donkey to bray in the night.. He walked outside a little and did some fact finding, applied a bottom up approach, figured out from the ground realities that there was a thief who broke in and the donkey only wanted to alert him about it. Looking at the donkey's extra initiative and going beyond the call of the duty, he rewarded him with lot of hay and other perks and became his favorite pet.

The dog's life didn't change much, except that now the donkey was more motivated in doing the dog's duties as well. In the annual appraisal the dog managed "ME" (Met Expectations) .

Soon the dog realized that the donkey is taking care of his duties and he can enjoy his life sleeping and lazing around.

The donkey was rated as "star performer". The donkey had to live up to his already high performance standards. Soon he was over burdened with work and always under pressure and now is looking for a NEW JOB...
 
 

कलियुगातील (ला)कोड तोड्याची गोष्ट

प्रामाणिक (ला)कोड तोड्या

कलियुगातील गोष्ट आहे.

एका गावात दोन (ला)कोड तोडे म्हणजेच साहेबी भाषेत Software Engineers राहत होते. पोटाची खळगी भरण्यासाठी दोघेही कोडिंग करायचे. त्यांतील एक कोड तोड्या प्रामाणिक होता तर दुसरा लबाड होता. सकाळी उठायचे, न्याहरी करून ऑफिस मधे जायचे, Source Tree वर चढून कोड तोडायचे (cut copy paste), दुपारच्याला सब वे मधून बांधून आणलेले फुट लॉंग खायचे, अंमळ विश्रांती घ्यायची, आणि मग उशिरापर्यंत राब राब राबून अंधार पडला की घरी परतायचे असा त्यांचा दिनक्रम असे.

एके दिवशी काय झाले, प्रामाणिक कोड तोड्याचे कामात मन लागत नव्हते. म्हणून आपल्या खुराड्या(cube) मधे बसून कोड तोडण्या ऐवजी तो ऑफिसच्या आवारातल्या पोहण्याच्या तलावापाशी जाऊन बसला. तलावाकाठी बसून लॅपटॉप घेऊन कोड तोडू लागला. बघता बघता त्याला जराशी डुलकी लागली आणि त्याचा लॅपटॉप तलावात पडला. प्रामाणिक कोड तोड्याला खडबडून जाग आली आणि लॅपटॉप पाण्यात पडलेला पाहून तो रडू लागला. त्याला रडताना पाहून एक जलदेवता पाण्यातून बाहेर आली आणि तिने कोड तोड्याला विचारले,

"कोड तोड्या, तू का बरे रडत आहेस ?"

कोड तोड्याने रडत रडत तिला सांगितले

"माझा लॅपटॉप कोड तोडता तोडता पाण्यात पडला. माझ्याकडे दुसरा लॅपटॉप नाही. माझी उद्या डेडलाईन आहे. ती पूर्ण झाली नाही तर माझे कसे होणार ? घरी म्हातारे आई वडील आहेत. त्यांचे कसे होणार ?"

जलदेवता म्हणाली, "रडू नकोस. मी तुझा लॅपटॉप पाण्यातून बाहेर काढून देते."

इतके म्हणून जलदेवतेने पाण्यात बुडी मारली आणि ती एक लॅपटॉप घेऊन बाहेर आली. कोड तोड्याने कन्फिगरेशन पाहिले. हा लॅपटॉप 4 GB RAM चा होता. प्रामाणिक कोड तोड्या म्हणाला,

"हा लॅपटॉप माझा नव्हे. माझा लॅपटॉप तर 1 GB RAM चा होता."

जलदेवतेने पाण्यात पुन्हा बुडी मारली आणि ती अजून एक लॅपटॉप घेऊन बाहेर आली. कोड तोड्याने कन्फिगरेशन पाहिले. हा लॅपटॉप 2 GB RAM चा होता. प्रामाणिक कोड तोड्या म्हणाला,

"हा लॅपटॉप माझा नव्हे. माझा लॅपटॉप तर 1 GB RAM चा होता."

जलदेवतेने पाण्यात तिस-यांदा बुडी मारली आणि ती एक लॅपटॉप घेऊन बाहेर आली. कोड तोड्याने कन्फिगरेशन पाहिले. हा लॅपटॉप 1 GB RAM चा होता. प्रामाणिक कोड तोड्या म्हणाला,

"हाच माझा लॅपटॉप !!"

जलदेवता कोड तोड्याच्या प्रामाणिकपणावर खूश झाली आणि तिने ते तीनही लॅपटॉप प्रामाणिक कोड तोड्याला बक्षीस देऊन टाकले.

दुस-या दिवशी प्रामाणिक कोड तोड्याच्या मित्राने त्याच्याकडे नवीन लॅपटॉप पाहिला. त्याने विचारले, "मित्रा, या इकॉनॉमी मधे तुझ्याकडे नवीन लॅपटॉप कुठून आला ?" प्रामाणिक कोड तोड्याने त्याला जलदेवतेबद्दल सांगितले. ते ऐकून लबाड कोड तोड्याच्या मनात लोभ निर्माण झाला.

दुस-या दिवशी लबाड कोड तोड्या पोहण्याच्या तलावापाशी जाऊन बसला. तलावाकाठी बसून लॅपटॉप घेऊन कोड तोडू लागला. थोड्या वेळाने त्याने आपला लॅपटॉप मुद्दाम तलावात टाकला आणि मोठ्याने रडू लागला. त्याला रडताना पाहून जलदेवता पाण्यातून बाहेर आली आणि तिने कोड तोड्याला विचारले,

"कोड तोड्या, तू का बरे रडत आहेस ?"

कोड तोड्याने रडत रडत तिला सांगितले,

"माझा लॅपटॉप कोड तोडता तोडता पाण्यात पडला. माझ्याकडे दुसरा लॅपटॉप नाही. माझी उद्या डेडलाईन आहे. ती पूर्ण झाली नाही तर माझे कसे होणार ? घरी म्हातारे आई वडील आणि बायका पोरे - नाही नाही - बायको आणि पोरे आहेत. त्यांचे कसे होणार ?"

जलदेवता म्हणाली,

"रडू नकोस. मी तुझा लॅपटॉप पाण्यातून बाहेर काढून देते."

इतके म्हणून जलदेवतेने पाण्यात बुडी मारली. या खेपेस थोडे Optimization करून ती तीन लॅपटॉप घेऊन बाहेर आली आणि कोड तोड्याला विचारले,

"यातला कोणता लॅपटॉप तुझा होता ?"

लबाड कोड तोड्याने कन्फिगरेशन्स पाहिली. तो म्हणाला,

"माझा लॅपटॉप 4 GB RAM चा होता."

जलदेवतेला लबाड कोड तोड्याचा खोटेपणा आवडला नाही आणि ती लबाड कोड तोड्याला कोणताच लॅपटॉप न देता अदृश्य झाली.

कलियुगाचा महिमा :

प्रामाणिक कोड तोड्या तीन लॅपटॉप घेऊन आयुष्यभर कोडिंगच करत राहिला.

लबाड कोड तोड्याचा लॅपटॉप पाण्यात पडल्याने त्याला कोड लिहिता येईना. मग कंपनीने त्याला मॅनेजर बनवून नवीन ब्लॅकबेरी घेऊन दिला :)

 ~Niteen Kulkarni